Trzydzieści milionów z Polskiego Ładu miało być prezentem dla Olsztyna. Tymczasem wygląda to tak, jakby kolejne władze miasta robiły wszystko, by tych pieniędzy… nie wydać. Bo są pisowskie, kłopotliwe i przeszkadzają w wielkich wizjach.
W normalnym mieście wiadomość „rząd daje 30 milionów na stadion” wywołuje euforię. W Olsztynie wywołała fochy. Najpierw u Piotra Grzymowicza, dziś u jego politycznych spadkobierców z ośmiogwiazdkowej koalicji. Od kilku lat obserwujemy spektakl, w którym 30 mln z Polskiego Ładu krąży po mieście jak gorący kartofel – byle tylko nikt nie musiał wziąć odpowiedzialności i naprawdę coś za te pieniądze zbudować.
Przypomnijmy: te środki przyszły z Warszawy za rządów PiS. W ramach Polskiego Ładu miasto dostało konkretną promesę – 30 mln zł na modernizację stadionu Stomilu przy alei Piłsudskiego. To nie była facebookowa obietnica, tylko twarda decyzja rządu. Problem w tym, że rząd był „pisowski”, więc w ratuszu panował nastrój z gatunku: „jak to przyjąć, żeby się nie ubrudzić”.
Piotr Grzymowicz od lat budował narrację: PiS krzywdzi Olsztyn, PiS nic nie daje, PiS tylko przeszkadza. Kiedy więc przyszły pieniądze, trudno było nagle wyjść do mieszkańców i powiedzieć: tak, to rząd, którego tak nie lubimy, dał nam 30 milionów na stadion. Zamiast tego pojawił się dobrze znany numer: „to za mało, nic się nie da zrobić”. Przetargi rozpisano tak, że ofert nie dało się przyjąć, stadion dalej się sypał, a wrażenie było jedno – lepiej ponarzekać na „zły rząd”, niż przyznać, że to właśnie zły rząd wyłożył kasę.
Potem przyszła zmiana władzy w Warszawie i w Olsztynie. Odszedł PiS, pojawiła się ośmiogwiazdkowa koalicja, a w ratuszu zasiadł Robert Szewczyk – formalnie nowa twarz, w praktyce wychowanek Grzymowiczal. Retoryka się zmieniła, realia nie. 30 milionów z Polskiego Ładu nadal leży na stole i nadal wygląda na to, że najchętniej wszyscy udawaliby, że ich nie ma.
Nowy prezydent zamiast po prostu wziąć te środki, dołożyć brakującą kwotę i wreszcie zmodernizować stadion Stomilu, zaczął budować kolejne „wizje”. Raz słyszymy o nowym, wielkim stadionie „od zera”, za kilkaset milionów, finansowanym kredytem miejskiej spółki. Innym razem o tym, że przy tym stadionie powstanie nowy ratusz, nowoczesne centrum administracyjne, tramwaj, parkingi, cuda‑wianki. W internecie pojawiają się rolki, mapki, wyobrażenia. Tylko betonu, stali i pracowników na placu budowy jakoś brak.
A 30 milionów? Zaczęły wędrować. Najpierw z Piłsudskiego na al. Sybiraków – na stadion Warmii. Oficjalnie: powstanie tam „centrum szkolenia młodzieży”, nowoczesna baza treningowa na Zatorzu. Brzmi pięknie. W praktyce nie ma ani wbitej łopaty, ani rozstrzygniętego przetargu, ani nawet jasnej daty startu prac. Kibice słyszą o „reaktywacji Warmii”, ale widzą dokładnie to samo, co widzieli za Grzymowicza: puste deklaracje i krzaki wyrastające z trybun.
Ten sam ratusz, który latami oskarżał PiS o brak wsparcia dla Olsztyna, dziś nadal ma problem z wykorzystaniem pieniędzy, które ten paskudny PiS zostawił na stole: na stadion, na strefę przemysłową, na drogi. Zamiast gospodarności – polityczna alergia. Bo przyjęcie „pisowskich” milionów oznaczałoby przyznanie, że jednak coś dobrego z tej pisowskiej Warszawy przyszło.
Dla miasta, które od lat marzy o normalnym stadionie, to gorzki żart. 30 milionów to oczywiście za mało na spełnienie wszystkich potrzeb. To jednak wystarczająco dużo, by przestać wstydzić się ruin przy Piłsudskiego albo postawić solidną bazę treningową na Warmii. Trzeba tylko przestać się bać, że ktoś przypomni, skąd te pieniądze przyszły.
Na razie wygląda to tak, jakby władze Olsztyna bardziej bały się sukcesu niż porażki. Bo sukces stadionu sfinansowanego z Polskiego Ładu byłby dowodem, że nie cała tamta epoka była zła. Łatwiej więc trzymać 30 milionów w politycznej kwarantannie, opowiadać o przyszłym superstadionie za kilkaset milionów i budować nowe makiety ratusza. A mieszkańcom zostawić to, co mają od lat: rozkopane miasto, rosnący dług i stadion, który istnieje głównie w prezentacjach power point.
I jeszcze jedno, żeby owe 30 „pisowskich” milionów miastu nie przepadło, jak kilka innych dotacji, ratusz już musiał wypraszać zmiany u swoich ośmiogwiazdkowych ministrów w Warszawie. Tyle że czas tyka nieubłaganie. Dlatego warto o Stadion Warmii pytać coraz głośniej. Żeby władzunia nie zapomniała…
Marek Adam
